Ποιο το νόημα;

Φαίνεται ότι είναι το κατάλληλο χρονικό διάστημα για αποχή από τα γραφόμενα, οι δύο και κάτι μήνες. Έρχεται η έμπνευση, που λέει ο λόγος, κατά κούτελα και δε σ’ αφήνει να ησυχάσεις αν δεν έρθει η… κάθαρση, του να δεις τις σκέψεις σου γραμμένες στο χαρτί (πεθαίνω για κλισέ και τσιτάτα).

Να πω ότι έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ… δεν έχω! (ώπα ρε μεγάλε, πολυάσχολε ναούμ!)

Να πω ότι όταν έχω χρόνο να σκεφτώ (ένας εσύ κι ένας ο Obama!), προσπαθώ να βρω το επόμενο post του ιστολογίου… δεν το κάνω!

Anyway, που λένε και στο χωριό μου, δεν μπορώ παρά να παραθέσω κάποια πράγματα, των οποίων το νόημα ειλικρινά δεν κατανοώ και ίσως η ανθρωπότητα θα μπορούσε να ζήσει και χωρίς αυτά.

Προσοχή! Η σειρά είναι τυχαία.

Ανδρικές ρώγες

Δεν θα σας το κρύψω, αλλά για να πάρουν τη θέση τους στο αφιέρωμα, οι ανδρικές ρώγες, ξεπέρασαν τις τρίχες της μασχάλης με διαφορά… στήθους. Καταλαβαίνω ότι στις πρώτες ημέρες ή και εβδομάδες ανάπτυξης στη μήτρα, όλα ανεξαιρέτως τα έμβρυα, αρσενικά και θηλυκά, είναι ίδια.

Ο καθοριστικός παράγοντας για το αν το έμβρυο θα εξελιχθεί σε αγόρι ή κορίτσι είναι ένα και μοναδικό χρωμόσωμα, που «κουβαλάει». Αν λοιπόν υπάρχουν δύο Χ χρωμοσώματα, το έμβρυο θα εξελιχθεί σε θηλυκό, ενώ αν υπάρχει ένα Χ κι ένα Υ (ψι) τότε θα εξελιχθεί σε αρσενικό. Όλα βαίνουν καλώς και το έμβρυο εξελίσσεται σε αρσενικό, κατουράει όρθιο κτλ.

Ποιος το νόημα της ύπαρξης των ρωγών λοιπόν; Πρακτικός λόγος πάντως δεν υπάρχει. Γάλα δεν βγάζουν…


κεφαλαία γράμματα
ξέρουμε όλοι, ότι τα κεφαλαία γράμματα δηλώνουν την έναρξη μιας νέας πρότασης. αλλά γιατί τα χρειαζόμαστε γι’ αυτό το λόγο, από τη στιγμή, που υπάρχει η ταπεινή και καταφρονεμένη τελεία, έχει ήδη δηλώσει το τέλος της προηγούμενης πρότασης;

η περιορισμένη χρήση κεφαλαίων γραμμάτων στο γραπτό λόγο, στα απλά και καθημερινά email και στις συνομιλίες μεταξύ γνωστών και αγνώστων στο διαδίκτυο, δείχνει ότι τα κεφαλαία γράμματα είναι περισσότερο περιττά, παρά αναγκαία. Και για να λέμε και καμιά αλήθεια, η πλειοψηφία των συστημάτων γραφής, συμπεριλαμβανομένων των γεωργιανών, αραβικών, εβραϊκών και κινεζικών, δεν έχουν κεφαλαία και πεζά γράμματα.


Ποικιλίες ζυμαρικών

Διαφορετικά είδη ζυμαρικών, έχουν διαφορετική γεύση, υφή, χρόνο βρασίματος και καθένα πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε διαφορετικό πλαίσιο, με διαφορετική σάλτσα.

Συμφωνώ, ότι τα λαζάνια δεν θα ήταν λαζάνια αν δεν ήταν αυτές οι λεπτές φέτες ζυμαρικού ανάμεσα στα υπόλοιπα υλικά, που δεν ξέρω και ποια είναι, της συγκεκριμένης συνταγής, αλλά υπάρχει άραγε κάποιο νόημα στο να υπάρχουν λαζανέτε (μικρότερα) και λαζανότε (μεγαλύτερα);

Ή μήπως νομίζει κανείς ότι ο μέσος άνθρωπος ενδιαφέρεται αν τρώει πέννες με ρίγες, πέννες χωρίς ρίγες, πέννες με μεγαλύτερο άνοιγμα ή με μικρότερο;

Εγώ λέω ΟΧΙ (κρυμμένο ξεκαρδιστικό αστείο για τα κεφαλαία γράμματα).


Το πλήκτρο SysRq στο πληκτρολόγιο

Είμαι σίγουρος ότι λίγοι από εσάς έχετε προσέξει το πλήκτρο SysRq, που είναι πλέον μαζί με το Print Screen, όπως κι εγώ μέχρι πριν από λίγο καιρό.

Το συγκεκριμένο πλήκτρο αναφέρεται στη λειτουργία System Request, που υπήρχε στα πρώτα-πρώτα PC. Τότε λοιπόν είχαν τοποθετήσει το συγκεκριμένο πλήκτρο, ώστε αν κάποιος χρήστης ήθελε να μεταβεί στο λειτουργικό σύστημα, χωρίς να διακόψει τα τρέχοντα προγράμματα.

Μαντεύω ότι δεν ήταν και πολύ δημοφιλές, οπότε δεν βρίσκω το λόγο της ύπαρξής του είτε στα Windows είτε σε οποιοδήποτε άλλο λειτουργικό σύστημα (μπορεί να λέω και βλακείες, αλλά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά είναι)!


Γραβάτες

Κάποτε οι γραβάτες χρησίμευαν για κοινωνιολογικούς σκοπούς. Αρχαιολογικές ανασκαφές, έχουν δείξει ότι στην Κίνα, τα μέλη μιας αρχαίας υψηλής τάξης, κρεμούσαν ύφασμα γύρω απ’ το λαιμό τους, για να δείξουν μ’ αυτό τον τρόπο την ανώτερη θέση τους.

Έχοντας φτάσει στο σωτήριο έτος 2009 μ.Χ. (βοήθειά μας), νομίζω ότι υπάρχουν άλλοι και πολύ καλύτεροι (για τους «ανώτερους») να δείξουν την κοινωνική τους θέση και τον πλούτο τους. Τι τη θέλω τη γραβάτα, όταν ανοίγω την οροφή της Ferrari, την παρκάρω κόκκινη-κόκκινη μπροστά στην καφετερία (ναι, ο τόνος στο ρία) και κάνω το κομμάτι μου;

Υπάρχει κάποιος να μου πει σε τι εξυπηρετεί ένα κομμάτι ύφασμα γύρω απ’ το λαιμό μας;


Φούστες στις τενίστριες

Τέλος, θα ήθελα να θίξω ένα πολύ σοβαρό, ίσως το σοβαρότερο, θέμα.

Υπάρχει κάποιος λόγος, που ακόμα και στις μέρες μας, οι τενίστριες φορούν φούστες όταν παίζουν; Πέρασαν, σίγουρα ανεπιστρεπτί, οι εποχές που οι τενίστριες φορούσαν φούστες και ο θεατής (κάποιος άγνωστος τυχαίος θεατής), εκτός από λάτρης του αθλήματος, παρακολουθούσε μήπως πάρει και λίγο μάτι.

Πλέον, οι τενίστριες φορούν κάτω από αυτές τις πολύ κοντές φούστες κολλητά σορτσάκια, που ακόμα και να δει κάποιος δεν υπάρχει κανένα νόημα, καμία κίνηση και αναστάτωση.

Καταργείστε τις επιτέλους και σταματήστε να τροφοδοτείτε τη φαντασία του αθώου οπαδού του αθλήματος, αφήνοντάς τον στο τέλος στα κρύα του λουτρού.


Σας προτρέπω και παρακαλώ να τα αξιολογήσετε όσο αφορά στη σειρά προτεραιότητας, όπως επίσης και να συμπληρώσετε με άλλες ενδιαφέρουσες προτάσεις.

Απέχω, άρα δίνω λύση!

Μετά από απεργία δύο (και κάτι) μηνών, που είχε ως αποτέλεσμα την ικανοποίηση των αιτημάτων μου από την πολυεθνική, που με στηρίζει μυστικά, αλλά πιστά, αποφάσισα ν’ ασχοληθώ μ’ έναν μεγάλο άντρα και τα λόγια του, που παίδεψαν τη μικρή (το μέγεθος δε μετράει) νοημοσύνη μου.

Πάντα πίστευα ότι αν είσαι γνωστός μόνο μ’ ένα όνομα, που κατά προτίμηση προηγείται ενός αριθμού, και όχι με όνομα και επώνυμό όπως όλοι οι κοινοί θνητοί, η γνώμη σου μάλλον μετράει περισσότερο.

Έτσι λοιπόν, όταν ακούς κάποιον γνωστό, ως Βενέδικτο τον XVI (16ο ντε!) να λέει τη γνώμη του δεν μπορείς παρά να προβληματιστείς, τουλάχιστον, αν όχι να συμφωνήσεις αβίαστα (αβασάνιστα) μαζί του.

Ο Ποντίφιξ, λοιπόν, στην επίσκεψή του στην Αφρική, ήπειρο γνωστή για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει με το HIV/AIDS, δήλωσε κάτι πολύ σημαντικό, που θα φέρει άπαντες (κυρίως την πολυεθνική, που λέγαμε πριν) προ των ευθυνών τους. Το πρόβλημα αυτής της “σκληρής επιδημίας”, θα πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί με αποχή και πίστη (ο ένας στον άλλο, όχι στο Θεό!). “Η χρήση προφυλακτικών δεν βοηθά προς τη λύση του προβλήματος, αντίθετα το επιδεινώνει,” είπε ο Πάπας και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του.


Αφού κι ο ίδιος επιβεβαίωσε τις φήμες, που τον θέλουν να αποχωρίζεται το αλεξίσφαιρο προφυλακτικό, με το οποίο κυκλοφορεί.


Επίσης, οι νέες τάσεις αναφέρουν ότι, το τσιγάρο θεραπεύει τον καρκίνο και ο καλύτερος τρόπος για να ξυπνήσει κανείς είναι μια γραμμή κόκας!

Save Porn!

Μετά από ένα μήνα (και κάτι ψιλά) άδειας. από τη σημαία, και μετά το εξοστρακισμένο post, θ’ ασχοληθούμε με την παγκόσμια οικονομική κρίση, που αρχίζει τελικά να μας επηρεάζει και στα απλά καθημερινά πράγματα.

Η πτώση, κατά 22%, στις πωλήσεις κι ενοικιάσεις DVD πορνό τον τελευταίο χρόνο, οδήγησαν κορυφαίους επιχειρηματίες. όπως ο Larry Flynt και ο δημιουργός της σειράς ‘Girls Gone Wild’, Joe Francis, να ζητήσουν από το Κονγκρέσο ένεση 5 δις. Αμερικανικών Δολαρίων για να βγει η Βιομηχανία από το αδιέξοδο.

Ο ιδρυτής του Hustler, δήλωσε πως “λόγω της οικονομικής μιζέριας οι άνθρωποι χάνουν λεφτά και το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι το σεξ. Όμως, οι Αμερικανοί μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτοκίνητα, αλλά όχι χωρίς σεξ, οπότε, το Κονγκρέσο θα πρέπει να αναζωογονήσει την Βιομηχανία”. Ο δε Francis, τόνισε ότι “από τη στιγμή, που η κυβέρνηση μοιράζει λεφτά, θέλουμε να είμαστε κι εμείς εκεί για να τα πάρουμε”.

Πως μπορεί κάποιος να μην στηρίξει την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων; Ποιον βολεύει η κατάρρευση της σημαντικότερης Βιομηχανίας στον κόσμο, με τζίρο 13 δις. δολάρια το χρόνο;

Εμείς πάντως, στην Ευρώπη, δεν πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι. Εκτός κι αν πάρουμε την απόφαση να μεταναστεύσουμε στο U.S.

Και γιατί μετανάστευση; Ο λόγος είναι απλός και γι' αυτό οι Αμερικανοί, όπως υποψιαζόμαστε, θέλουν την πτώση του πορνό (αν και, πτώση και πορνό δεν πάνε μαζί).

Φανταστείτε μόνο χιλιάδες ηθοποιούς, να μένουν άνεργες. Να γεμίζουν τα φανάρια από τη New York μέχρι το L.A. και από το Seattle μέχρι το Miami, με άπορους και στο όριο της εξαθλίωσης συνανθρώπους μας (με διαστάσεις 90-60-90) να καθαρίζουν τζάμια αυτοκινήτων.



Δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε τους Αμερικανούς πολίτες να είναι περισσότερο προνομιούχοι από εμάς. στον υπόλοιπο κόσμο, για ακόμα μια φορά. Κι επειδή τα εισιτήρια για U.S. είναι πανάκριβα και η γραφειοκρατία για Πράσινη Κάρτα μεγάλη, ας κάνουμε μια κίνηση, ώστε το Κονγκρέσο να βοηθήσει τη Βιομηχανία να σταθεί στα πόδια της (έστω κι αν είναι στα γόνατα).

Σίγουρα θα χαρακτηριστούμε ζηλιάρηδες, αλλά ακόμα δεν μπορούμε να χωνέψουμε τις cheerleaders στις ομάδες του γυμνασίου, τα spring breaks, τα άγρια πάρτυ στις αδελφότητες, το γεγονός ότι σε κάθε γκαράζ προαστιακής συνοικίας γεννιέται ένα συγκρότημα ή μια πολυεθνική.

Κι αν τα παραπάνω τα κατάπιαμε, δεν μπορούμε να δεχτούμε με τίποτα να καθαρίζουν τα τζάμια του κάθε υπέρβαρου hillbilly. η Jenna Jameson και η Tera Patrick.

Εξοστρακισμένο post.

Πριν από κάποια χρόνια, ίσως και μήνες και μέρες, τις προάλλες βρε αδερφέ, το postάκι αυτό θα ήταν εκπυρσοκροτημένο και όχι εξοστρακισμένο. Αφού όμως, δεχόμαστε πλέον ότι τα όπλα των αστυνομικών δεν εκπυρσοκροτούν μόνο, αλλά είναι ικανά και για φυσιολογική χρήση, αρχίζουμε να κακολογούμε τις πανούργες εξοστρακισμένες σφαίρες.

Ας είναι καλά οι ειδικοί φρουροί, που προσπαθούν να μας προστατεύσουν από 15χρονα ταραχοποιά στοιχεία με αποκλίνουσα συμπεριφορά, που πριν τα βάλουν μ’ αυτούς, έχουν συμπεριφερθεί ανάγωγα σε σχολεία, σε αγώνες πόλο, σε οδομαχίες οπαδών και με βάση ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τριγυρνούσαν στο Texas την περίοδο δολοφονίας του JFK και στη New York λίγες μέρες πριν την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου.

Τι κι αν η Σχολή Μωραΐτη εξέδωσε άμεσα δήλωση, με την οποία διαψεύδει τα περί διωγμού του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, λόγω κακής συμπεριφοράς; Οι εκπαιδευμένοι αυτοί άνθρωποι, κάτι θα ξέρουν παραπάνω, για το ποιόν του.

Μήπως υπάρχει κανείς, που ξέρει, ότι στη standard procedure για παρόμοιες απειλητικές, για τη ζωή του άγρυπνου φρουρού, καταστάσεις απαγορεύεται η χρήση του περιστρόφου;

Ποιοι είμαστε εμείς, που αφαιρούμε το στοιχείο της μεγάλης παρεξήγησης, από αυτό το τραγικό συμβάν;

Γαμώ τις ζαρντινιέρες μου μέσα.

ΥΓ. Προσπαθώ να θυμηθώ, πως λένε αυτό που μου φέρνει η συμπεριφορά των mediaδων, να εμπλουτίζουν βίντεο ντοκουμέντο με συνθήματα, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν, για να γίνει λίγο πιο δραματικό. Α, ναι!

Αναγούλα.

GREAT FINALES

Όπως καθηβραδινά (μεσάνυχτα με μία), έτσι και πριν μία βδομάδα περίπου, άκουγα τα Δγιαμάντγια του Γιάννη Σημαντήρα στον 95,8. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής επικοινωνούμε μέσω e-mail και σπάνια, όταν είμαι στις καλές μου, χρεώνομαι και κάνα SMS. Μιλούσαμε, λοιπόν, για τους βρωμιάρηδες Chrome Division και πόσο το τραγούδι, που έπαιξε τελευταίο στο show, κολλούσε τρελά εκείνη τη βραδιά. Κι εκείνη τη στιγμή, ο Γιάννης, ρίχνει την αφορμή για το παρόν post λέγοντας το αυθόρμητο «… our moments must have great finales…» (και ναι! Τις περισσότερες φορές επικοινωνούμε καλύτερα στα εγγλέζικα). Δίνοντας food for thought, για ακόμα μια φορά, ο Γιάννης, είναι ο πατέρας του postακίου τούτου.

Εκτός από την φωτογραφία, το μοντάζ και την σκηνοθεσία, που περιμένουμε όλοι να μας εντυπωσιάσουν, όταν παρακολουθούμε μια ταινία (άλλωστε μετά από τόσα χρόνια, που το Φεστιβάλ λαμβάνει χώρα στην πόλη μας, έχουμε γίνει οι καλύτεροι κριτικοί), περιμένουμε κι ένα καλό τέλος. Το καλό ending της ταινίας δεν είναι απαραίτητα το, επί χρόνια στερεότυπο, happy, για το οποίο μας έχει γίνει πλύση εγκεφάλου από παλιά.

Ο καθένας έχει το δικό του κατάλληλο finale στο μυαλό του.

Πόσες στιγμές μας πάνε χαμένες, μέσα στην καθημερινότητα, επειδή δεν έχουν το finale, που τους αξίζει, ώστε να μείνουν χαραγμένες στη μνήμη και να μην ξεχαστούν αμέσως;

Αν ένας άντρας αποφασίσει να τελειώσει μια σχέση, το τελευταίο που μπορεί να κάνει είναι να δώσει μια αξέχαστη σεξουαλική συνεύρεση στη γυναίκα, ώστε όλες οι στιγμές τους να μείνουν σ’ αυτό το μεγάλο finale. Αν μια γυναίκα αποφασίσει να τελειώσει μια σχέση, τότε είναι σίγουρο ότι θα φροντίσει το τέλος να μείνει αξέχαστο στον άντρα (και δεν εννοώ την τελευταία σεξουαλική συνεύρεση).

Αλλά, εκτός από τις μεγάλες στιγμές στη ζωή, ένα great finale αξίζει και στις μικρές, που όμως είναι περισσότερες, άρα πολυτιμότερες. Το τσιγάρο, για όσους καπνίζουν, μετά το σεξ, μπορεί να είναι κλισέ και κακή συνήθεια, αλλά όσοι το κάνουν, πράγματι απολαμβάνουν το τέλος μιας ωραίας στιγμής μ’ αυτόν τον τρόπο. Όσοι δεν καπνίζουν, κρατούν ως finale τον ίδιο τον οργασμό και ίσως κάνουν καλύτερα.

Μετά από ένα ικανοποιητικό γεύμα, η διάθεση είναι σίγουρο ότι ανυψώνεται με την παρουσία ενός κατάλληλου επιδόρπιου, που θα αναδείξει τη στιγμή σε σημαντική.

Για τους μανιακούς με την καθαριότητα, ένα τελευταίο σκούπισμα του νεροχύτη, μετά από ένα «χορταστικό» πλύσιμο πιάτων και ταξινόμηση των σκευών από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο είναι ίσως ανάλογο «τελείωμα» μ’ αυτούς που δεν καπνίζουν μετά το σεξ.

Ο δεκαεξάχρονος emo, «κλείνει» την πολύωρη προσωπική παράσταση με τον εαυτό του, όπου καταπιάστηκε με την ματαιότητα των πάντων, μ’ ένα καυτό δάκρυ να κυλάει στο μάγουλό του.

Ο πανηγυρισμός ενός ποδοσφαιριστή μετά το γκολ, δίνει το finale που πρέπει, σε μια μόνο στιγμή της μεγάλης θεατρικής παράστασης, που δίνουν 25 άνθρωποι (μαζί με τους διαιτητές), μπροστά σε χιλιάδες κοινού.

Το σουβλάκι, από την «βρώμικη» καντίνα, που τρώει η αντροπαρέα μετά από μια βραδιά μπυροποσίας, κατά προτίμηση. Αυτό είναι το καθιερωμένο finale σε μια τέτοια βραδιά, αν και στην ερωτική μας πόλη θα περίμενα να είναι κάπως έτσι:

ΕΙΡΗΝΙΚΑ (τρέμε George Lucas)

Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Κύριε, ἐλέησον.

Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου καὶ τῶν μετὰ πίστεως, εὐλαβείας καὶ φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῷ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν... τοῦ τιμίου πρεσβυτερίου, τῆς ἐν Χριστῷ διακονίας, παντὸς τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης, πάσης πόλεως καὶ χώρας καὶ τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς, καὶ καιρῶν εἰρηνικῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων καὶ τῆς σωτηρίας αὐτῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης θλίψεως, ὀργῆς, κινδύνου καὶ ἀνάγκης, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ἀντιλαβοῦ, σῶσον, ἐλέησον καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς, ὁ Θεός, τῇ σῇ χάριτι.

Τῆς παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου δεσποίνης ἡμῶν, Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων μνημονεύσαντες, ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα.

Σοί, Κύριε.



P.S. Φουκαρά George Lucas τι σου 'μελλε να πάθεις. Κατά την αφή του Αγίου Φωτός το Μεγάλο Σάββατο, η επερχόμενη σύγκρουση θα εξαφανίσει από τη μνήμη μας απαξ και δια παντός τις μάχες του Darth Vader με τους Ιππότες Jedi. Δύο στρατιές από κάθε πλευρά, με λαμπάδες δύο μέτρων στα χέρια, θα μας χαρίσουν στιγμές ακόμα μεγαλύτερου κάλλους.

Θεέ τους (αν έχουν) σχώρα τους.

Crisi, θα πάθω crisi.

Ένας Καταλανός ακτιβιστής, 39 τράζεπες και 492,000 €.



Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι γεγονός και οι μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί (χρηματιστήρια, τράπεζες) φαίνονται να τείνουν προς το λουκέτο.

Ο σημαντικότερος λόγος, που οι τράπεζες έχουν περιέλθει σ’ αυτή την κατάσταση, όχι χωρίς την αρωγή του κοινού φυσικά, είναι η αλόγιστη χορήγηση δανείων. Οι καιροί είναι δύσκολοι, οι πολίτες χρειάζονται χρήματα, οπότε παίρνουν δάνεια από τις τράπεζες, που «τρελαίνονται» να τα δίνουν για να κερδίζουν περισσότερα χρήματα.

Την άνοιξη του 2006, στη χώρα της Καταλονίας, ο ακτιβιστής εν (ψευδ)ονόματι Enric Duran, αρχίζει να δανείζεται από διάφορες τράπεζες κάνοντάς τους να νομίζουν ότι θα ανακαινίσει το διαμέρισμά του ή θ’ αγοράσει νέο αυτοκίνητο. Χρησιμοποιεί μια εταιρία που δημιούργησε για να δικαιολογεί επενδύσεις, όπως την αγορά οπτικοακουστικού υλικού για μια εταιρία παραγωγής. Το πλεονέκτημα της δανειοληψίας μέσω εταιρίας, είναι το γεγονός ότι τα χρέη των εταιριών, ακόμα κι αν αυτές έχουν μόλις έναν μέτοχο, δεν καταγράφονται στο προσωπικό αρχείο χρεών του μετόχου, ο οποίος μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται χωρίς να μπει στο CIRBE (ο Ισπανός Τειρεσίας).

Ο Duran δεν χρησιμοποίησε καμία προσωπική εγγύηση, αλλά ούτε και τρίτου, για τα δάνεια, παρά μόνο την υπογραφή του, ένα επάγγελμα, που εφηύρε κι ένα ψεύτικο έγγραφο μισθοδοσίας, από την εταιρία που δημιούργησε, που δικαιολογούσε την κάλυψη των χρεών του δανείου. Οι τράπεζες δεν είχαν τρόπο να ελέγξουν αν η μισθοδοσία ήταν αληθινή, από τη στιγμή, που η εταιρία και το άτομο ήταν πραγματικά.
Στις περιπτώσεις, που οι τράπεζες ζητούσαν σύμβαση εργασίας, ή εκκαθαριστικό εφορίας, αυτά προσκομίζονταν εύκολα, ορισμένες φορές με αληθινές πληροφορίες, αλλά όταν αυτό δεν ήταν εφικτό, ένα εκτυπωτής, ένα φωτοτυπικό μηχάνημα, ένα ψαλίδι και λίγο σελοτέιπ έκαναν θαύματα.

Με τον τρόπο αυτό, ο Duran κατάφερε να δανειστεί 492,000 € από 39 τράπεζες, τα οποία δεν πρόκειται να πληρώσει ποτέ. Με μέρος των χρημάτων, εξέδωσε το πρώτο, και τελευταίο, τεύχος του περιοδικού Crisi, που διανέμεται δωρεάν σε 200,000 αντίτυπα στην Καταλονία, ενώ τα υπόλοιπα δόθηκαν σε ομάδες και κινήσεις, παρόμοιας λογικής μ’ αυτή του Enric.
Στο Crisi, o ίδιος, χαρακτηρίζει την πράξη του ως ένα νέο τρόπο κοινωνικής ανυπακοής, στο ύψος των περιστάσεων, που ζούμε. Ήταν μια ατομική πράξη ανυπακοής για να «μειώσει» το τραπεζικό σύστημα και να υποστηρίξει κινήσεις αντίθετες προς την κοινωνική κρίση, που ακολουθεί και με απώτερο στόχο μια εναλλακτική κοινωνία.

Η μοναδική απόφαση δικαστηρίου που θα δεχόταν, θα ‘ταν αυτή, που θα θεωρούσε ότι η πράξη του δεν αποτελεί έγκλημα, εξαιτίας των ηθικών κινήτρων πίσω απ’ αυτή.
Ο Duran έχει φύγει από την Καταλονία για να γλιτώσει από τις νομικές κυρώσεις της πράξης του, που θα του επέφερε μέχρι εννιά χρόνια φυλάκισης και θα τον εμπόδιζε από το να συνεχίσει να προωθεί την ιδέα του, καθώς και να συμμετέχει σε παρόμοιες πρωτοβουλίες.

Υ.Γ. Να είναι καλά ο Βαγγέλης Δαβιτίδης, που μέσω της στήλης του Camnedat, στο μηνιαίο περιοδικό Υποβρύχιο, μας άνοιξε τα μάτια.