blogύδρια αισχίστου είδους

03. Old Man Markley - Guts n' Teeth

#blogovision 2011: 02. Social Distortion - Hard Times and Nursery Rhymes

2011-12-19T19:53:00.001+02:00

I'm still alive, and i will survive
I can take what life's gotta give
Just need a little time

Αν έχεις ακούσει έστω και μία μουσική ιστορία από τη φωνάρατου Mike Ness και δεν έχεις κολλήσει τ’ αυτί σου να «ρουφήξεις» ό,τι σουλέει, σε παρακαλώ καλέ μου εξωγήινε, πήγαινε παραπέρα να παίξεις.

Η rock‘n’ roll-country-blues φύση του “Hard Times and Nursery Rhymes”δεν σου δίνει απλόχερα τα punk στοιχεία, που όμως είναι εκεί, και σε περιμένουν να τ’ανακαλύψεις, καθώς μάλλον θέλει να σε πάει σε άλλη εποχή, όπως φαίνεται από τη φωτογραφία στο album cover.

O Ness,έχει πολλά ακόμα να πει, και παρότι οι παρασπονδίες του είναι στο μακρινόπαρελθόν, το ότι είναι ακόμα εδώ για να μας τα διηγηθεί με τον δικό του τρόπο,είναι δώρο, που πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Τα, μόλις, επτά albums τηςπολύχρονης ιστορίας των Social Distortion,αποδεικνύουν ότι η ποσότητα τελικά δεν (πρέπει να) υπερισχύει τηςποιότητας.

Το “California(Hustle and Flow)”σε βάζει στο storytelling,που λένε και στο χωριό μου, αφού το πρώτο τραγούδι του album, “Road Zombie” είναι ορχηστρικό. Το “Machine Gun Blues” μιλά για δεκαετία του’30 με gangsters και τα συναφή, το “Bakersfield” είναι μια αργή ιστορία αποχωρισμού, αλλά το τελευταίο “Still Alive” μας αφήνει με τοθετικό μήνυμα και την ελπίδα, που χρειαζόμαστε. Το πιο punk κομμάτι τουδίσκου είναι η διασκευή στο “Alone and Forsaken”του Hank Williams.

Ο Ness είναι ‘δω και το ότι πήρε την απόφαση να τραγουδά τα blues (με τον δικό του τρόπο),για να πούμε τι συμβαίνει χοντρικά στο album, δεν πρέπει ν’ αποτελεί έκπληξη για κανέναν, αφού αυτή τημουσική γνώρισε πρώτη στη ζωή του και στη συνέχεια το punk τον έβαλεστον «ίσιο δρόμο».

Ας ελπίσουμε να τα ξαναπούμε νωρίτερα από άλλα επτά χρόνια.

Previously on blogovision 2011:

04. The King Blues - Punk & Poetry

04. The King Blues - Punk & Poetry

#blogovision 2011: 03. Old Man Markley - Guts n' Teeth

2011-12-18T18:37:00.001+02:00

So after all underneath, ain't we all just guts n' teeth
Ain't we all just reflections, moving to separate directions

Bluegrass,punk, folk και country μαζί ή αλλιώς Newgrass. Αυτόπαίζουν οι Old Man Markley. Δηλαδή, όπως άλλοι έχουν βάλει την Ιρλανδική ήγενικά Κέλτικη παράδοση στις punk επιρροές τους, αυτοί έχουν βάλει την Αμερικανική.

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν τους είχε υπογράψει στην Fat Wreck Chords, ο Fat Mike τωνNOFX, ίσως να μην τουςείχα ακούσει ή μάθει τόσο σύντομα όσο τους έμαθα, αλλά η συγκυρία αυτή ήταν μόνογια το καλό. Κι όλα αυτά, παρότι το album βγήκε από μια παραδοσιακά punk ετικέτα,αλλά περιέχει αρκετά τραγούδια, περισσότερο bluegrass απ’ ότι punk.

Η εκπληκτική παραγωγή στο ντεμπούτο τους, βοηθά ν’ ακούςπεντακάθαρα τα πολλά όργανα και τα πολλά άτομα (8; 9; χάνεται το μέτρημα), πουτα παίζουν, και η αλήθεια είναι ότι στις πολλές αλλεπάλληλες ακροάσεις του album, αυτό βοήθησε αρκετά.

Το “For Better,For Worse” είναι ό,τι πρέπει γιαπρώτο του album, αλλάστη συνέχεια υπάρχουν «διαμάντια», όπως το ομώνυμο “Guts n’ Teeth”, το “Do Me Like You Do”, το “Song Songs”, που κατηγοριοποιείόλα τα τραγούδια, που ακούμε με οποιοδήποτε θέμα και το “Letterman”.

Δίσκος-αποκάλυψη για εμένα φέτος, που πήρε άκοπα το repeat μου. Ελπίζω να μείνουνγια πιστοί σ’ αυτό, που κάνουν, και να κερδίσουν πολλούς οπαδούς,όπως τους αξίζει. Άλλωστε, όπως έχω δει στο διαδίκτυο, και live είναι πολύκαλοί, οπότε έχουν όλο το πακέτο. Λογικά, θ' αρέσουν σε όλους όσοι ασχολούνται με τη folk τα τελευταία χρόνιαακόμα κι αν πανκίζουν όσο πατά η γάτα.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 04. The King Blues - Punk & Poetry

2011-12-17T00:35:00.000+02:00

Cut the bankers, cut the MP's / Cut the rich and the riot police
Cut the State and cut the war / But they cut the poor

Αν ακούσει κανείς τα δύο προηγούμενα albums των The King Blues θακαταλάβει ότι προοδεύουν μουσικά και ότι μένουν το ίδιο θυμωμένοι και με όσο punk attitude χρειάζεταιγια να τους αποδεχτεί και οποιοσδήποτε κοιτά με υπέρμετρα κριτική ματιά κάτιφρέσκο και διαφορετικό.

Δεν είναι η κλασική punk rock, αλλά, μην επαναλαμβάνω για το attitude καιβαρεθώ κι εγώ ο ίδιος. Επιρροές από πολλά είδη μουσικής, που φαίνονται ξεκάθαρα, υπάρχουν σε όλο το album. Καιμπορεί να μην έχουν όλα τα τραγούδια κοινωνικοπολιτικό θέμα, αλλά άντε ένα, τοπολύ δύο να σε αφήσουν αδιάφορο (εμένα μόνο το “Dancehall” των 51΄΄).

Το “We Are Fucking Angry”μιλά για τις μαθητικές πορείες στην Αγγλία, στο “The Future is not what it Used to be” δεν ξέρουν τι σκατά ναπεριμένουν απ’ το μέλλον τους όπως άλλες γενιές και στο “Does Anybody Care About Us” καταλαβαίνετε τιαναρωτιούνται. Αυτά ξεχωρίζουν, από τα κοινωνικοπολιτικά. Από τα πιο ανάλαφρα,το “I Want You” μπορεί να το βάλει σε repeat οοποιοσδήποτε. Υπάρχουν κι άλλα ανάλαφρα, της ηλικίας τραγούδια, που όμως δενεπηρεάζουν την καλή εικόνα του album.Το “Shooting Fascists”είναι 47 δευτερόλεπτα με ukuleleκαι δεν περιμένεις να σου μείνει, συμφωνείς δε συμφωνείς με τους στίχους, αλλά σου μένει.

Φρεσκάδα για πολλές ακροάσεις. Α! Και με λονδρέζικησυνοικιακή προφορά για κερασάκι. Wicked!

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 05. Dropkick Murphys – Going Out In Style

2011-12-16T00:18:00.002+02:00

Let 'em know / We gotta take the bastards down
Let 'em know / We gotta smash them to the ground

Οι Murphysαποφάσισαν να κάνουν concept album για τον φανταστικό χαρακτήρα Cornelius Larkin, που πέθανε και,ουσιαστικά, όπως λένε κι οι ίδιοι, τα τραγούδια είναι κάτι σαν μια ανασκόπησητης ζωής του. Αλλά το έχουν κάνει σχεδόν τέλεια. Μέχρι και επικήδειο έχει στηνπρώτη σελίδα στο βιβλιαράκι του CD.

Anyway,φανταστείτε τα όλα αυτά Irish-style, από τους καλύτερους τα τελευταία χρόνια στον τομέα. Γκάιντα, μπάντζο, ακορντεόν καιφυσικά, για την περίπτωσή μας, punk,κι, ευτυχώς, η δύσκολη επιλογή του concept album δεν αποδείχτηκεαρνητική.

Στο album υπάρχουν και σημαντικές guest συμμετοχές, με εξέχουσα, φυσικά, αυτήτου “Boss”. Ναι, ο Bruce Springsteen, συμμετέχει στηδιασκευή του “Peg O’ My Heart”. Ξεχωρίζουν τραγούδια,με περισσότερη Irish folk από punk,όπως το “Broken Hymns”και το κλαπ-κλαπ-ατζίδικο “Take ‘em Down”,αλλά και τα περισσότερο πανκίζοντα δεν πάνε πίσω, όπως το πρώτο του δίσκου “Hang ‘em High” και το “Deeds Not Words”. Τελευταίο τραγούδιμια πολύ καλή διασκευή στο παραδοσιακό “The Irish Rover”.

Λίγο μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου album “The Meanest Of Times”, τους είδα σεσυναυλία, στο εξωτερικό, και δεν θα πω κάτι παραπάνω απ’ το ότι σας το εύχομαινα το ζήσετε κι εσείς.

Let’s goMurphys!

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 06. The Dwarves – The Dwarves are born again

2011-12-15T00:53:00.000+02:00

I'm just a working class asshole
Slaving away till my brain's turning numb
And for my labors there's nothing but hatred
I wait for the weekend to come

Μπάντα για πάνω από 20 χρόνια, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση ναμεγαλώσουν και να ξεκολλήσουν, και καλά θα κάνουν, από το punk, το οποίουπηρετούν επάξια και ούτε (φανερά τουλάχιστον) κάνουν εκπτώσεις στηνπροκλητικότητά τους σε μουσική και συμπεριφορά (ο κιθαρίστας HeWhoCannotBeNamedακόμα βγαίνει στη σκηνή με μάσκα luchador και είτε εντελώς γυμνός είτε με έναεσώρουχο μόνο).

Θ΄ ακούσετε εκτός από punk ήχους και αρκετούς από rock ‘n’ roll ή surf ή hardcore punk ή δεν ξέρωκι εγώ τι άλλο, μπορούν να βάλουν οι Dwarves στο album και να μηντο κάνουν αδιάφορο, αλλά αντίθετα καλό. Πάντως, δεν θα υπάρχουν στοιχεία hip-hop, όπως σε προηγούμενο album, αλλά μια σαφήςεπιστροφή στα basics.

Στο προηγούμενό τους album τραγουδούσαν “The Dwarves Must Die”, τώρα ότι ξαναγεννήθηκανκαι “The Dwarves Are Still The Best Band Ever”στο πρώτο τραγούδι και “The band That Wouldn’t Die” στο τελευταίο. Πέρα απ’το ότι οι άνθρωποι είναι ακόμα παιδιά κι αυτό φαίνεται σε αρκετές περιπτώσεις,η μουσική είναι άψογη, κι εκτός απ’ το σεξ, τα ναρκωτικά και όλα τ’ άλλα ωραία,βγάζουν κι ένα απ’ τη ζωή βγαλμένο τραγούδι, όπως το “Working Class Hole”.

18 τραγούδια, στα οποία οι Dwarves δίνουν τον καλύτερο εαυτότους και η παραγωγή, που, αν και πάνκηδες, αξίζουν να έχουν, κάνει τον δίσκοαπ’ τους καλύτερους στην καριέρα τους.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 07. OFF! - First Four EPs

2011-12-14T17:38:00.000+02:00

Panic attack, panic attack, panic attack
Crawling out of my skin /Why am i this way?/Make it go away

Έλα τώρα, που θέλεις και λόγο για ν’ ακούσεις τους OFF!, hardcore punk μπάντατου Keith Morris,πρώτο τραγουδιστή των BLACK FLAG και των CIRCLE JERKS.Κατάλαβες για τι μιλάμε τώρα; Και οι τέσσερεις, φυσικά, ήταν σε συγκροτήματα, πουδικαιολογούν τον όρο supergroup,που, ναι μεν, δεν πολυταιριάζει στο hardcore, είναι αλήθεια, δε.

Πολλά λόγια δεν χρειάζονται, όπως και η διάρκεια των 16τραγουδιών δεν είναι μεγάλη (δεν ξεπερνά τα 18 λεπτά). Θυμάστε το attitude, που λέγαμε ότιείναι σημαντικό για punk,hardcore κτλ; Ε, αν μη τι άλλο αυτό θα το πάρετε σε πλεόνασμα (ακόμακι απ’ το artwork, πουθυμίζει Black Flag).

Το θέμα είναι όμως, ότι ο δίσκος, τα πρώτα τέσσερα EP’s τους, δηλαδή,είναι για να μπαίνει σε repeat και να χαλάει το repeat button. Ακούστε 16 σφηνάκια ενέργειας, οργής και ό,τι άλλομπορείτε να φανταστείτε ότι υπάρχει σε hardcore punk album.

“Black Thoughts”,“I Don’t Belong”, “Panic Attack” και “Fuck People” για να πάρετε μια γεύσηκαι μόνο, γιατί κανονικά πρέπει να το ακούσετε ολόκληρο.

ΥΓ. (προς διοργανωτές) Φέρτε τους για κανα-δυό συναυλίες σταχωριά μας. Πόσα να θέλουν για, το πολύ, ημίωρα sets;

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 08. U.K. Subs - Work in Progress

2011-12-13T00:36:00.000+02:00

Turn on my radio / I wanna hear some rock 'n' roll
All i get is a sludge fest / Girl and boy bands and the rest

Μαθαίνεις ότι μια θρυλική μπάντα, με 30βαλε-ετή εμπειρία, κυκλοφορείνέο album, έξι χρόνιαμετά το προηγούμενο. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος τουεξευτελισμού και της πτώσης στα μάτια ακόμα και των μεγαλύτερων οπαδών της. Όχιόμως για τους U.K. Subs, που με το “Work In Progress” όχι απλώς δενξεφτιλίζονται ή πέφτουν στα μάτια των οπαδών τους, αλλά είναι ικανοί ναδημιουργήσουν και νέους.

Ο τίτλος του album είναι λίγο ειρωνικός, αλλά συνάμα ίσως δείχνει τη νοοτροπίαμιας μπάντας, που από τότε που άρχισε να γρατζουνάει και να κοπανάει σε σκηνέςανά τον κόσμο, δεν έχει σταματήσει να το κάνει. Και το μοναδικό παλιό μέλος, Charlie Harper, συνεχίζει ακάθεκτοςπαρά την ηλικία του (67) και τα δίνει όλα στο ασταμάτητο touring. Για όποιον δεν το γνωρίζει, οι U.K. Subs είχαν κάποτε βάλει στόχο νακυκλοφορήσουν ένα album για κάθε γράμμα του αλφάβητου κι αισίως ο Charlie έφτασεστο “W”. Τι έμειναν;Τρία γραμματάκια.

Ο δίσκος ξεκινά ιδανικά, για punk rock album, με το “Creation”, αλλά μέσα βρίσκεικανείς τραγούδια-εκπλήξεις, που θα έπρεπε κανονικά να είχε ήδη βρει ο κάθετυχάρπαστος μουσικός παραγωγός ροκ ραδιοφώνων και να τα μεταδίδει για ναμαθαίνει ο κόσμος τι πραγματικά είναι το rock ‘n’ roll.

Το “Eighteen Wheels”θα έπρεπε ήδη να παίζεται σε όλα τα ραδιόφωνα και τα κοριτσάκια να σκίζουν ταρούχα τους χορεύοντάς στην grooviness του, η pop φύση ενός love song, όπως το “Tokyo Rose”,είναι μη αναμενόμενη, αλλά ευπρόσδεκτη, ενώ αν το “All Blurs Into One” το έγραφε κάποια γνωστή alternative μπάντα,πολλοί θα ήταν ακόμα με το στόμα ανοικτό. Punk θησαυροί όπως το “Hell Is Other People” και το “Radio Unfriendly” δεν σ’ αφήνουν ναξεχαστείς για το τι ακριβώς είναι αυτό, που ακούς. A! Yπάρχει και μίαδιασκευή στο “Strychnine”των Sonics.

Φαντάζομαι, ότι του Harper δεν του καίγεται καρφί για τηναδιαφορία των media προς τους U.K.Subs, αλλά δεν είναικακό, αν, έστω και τώρα, αποκτήσουν κάποιους νέους οπαδούς. Οπότε ξεκινήστε τηνακρόαση και δεν θα χάσετε. Μην αφήσετε τις ταμπέλες να σας επηρεάσουν.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 09. Mastodon - The Hunter

2011-12-12T00:10:00.001+02:00

I came to and i was running from you
Feel your breath on the back of my neck

Εννοείται ότι είναι ο πρώτος δίσκος τους, που ακούω ολόκληροκαι η απάντηση στο “πωστ γκένεν αυτό” βρίσκεται στη χρονική διάρκεια τωντραγουδιών τους και στα concept albums. Στο “The Hunter”, που είναι αφιερωμένο στον αδερφό τουκιθαρίστα, που πέθανε ενώ κυνηγούσε, τομεγαλύτερο σε διάρκεια είναι 5:30, και το album δεν είναι concept, οπότε ναχαρώ εγώ τα παλικάρια. Ουσιαστικά, όπως γίνεται κατανοητό, δεν μπορώ να συγκρίνω με παλιότερεςκυκλοφορίες τους, συνολικά.

Ωραίος βαρύς ήχος, που δεν σε κουράζει, ακόμα κι αν δεν είσαισυνηθισμένος. Τα τραγούδια είναι εύπεπτα, χωρίς αυτό ναεμπεριέχει κανένα στοιχείο μουσικής έκπτωσης. Απλώς οι άνθρωποι επέλεξαν κάτιάλλο σε σχέση με παλιότερα, που στα δικά μου μάτια, τουλάχιστον, τους ανέβασε.Μπορεί κάποιοι σκληροπυρηνικοί οπαδοί τους να πούνε ότι πήραν τον εύκολο δρόμο,αλλά δεν είναι έτσι.

Όλο το album αξίζει χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά τα ξεχωριστά,για εμένα, είναι τα “Black Tongue”, “Curl of the Burl”, “The Hunter” και “Dry BoneValley”.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 10. Kultur Shock - Ministry of Kultur

2011-12-11T11:50:00.001+02:00

Don't shoot me, cause you never gonna sleep
Your country's not worth your tears

Νέο album από τους αγαπημένους Kultur Shock. Την παρέα του Gino Jevdzevic, που περιλαμβάνει τον ίδιο, Βόσνιο, έναν Βούλγαρο καιτέσσερεις Αμερικάνους (δύο γυναίκες, δύο άνδρες), ενώ παλιότερα υπήρχε καιΓιαπωνέζος (!) στη σύνθεση. Balkan punk θέλετε να το πω; Balkan punk το λέω και σας παρακαλώ μην μουκάνει κανείς την ερώτηση “Α, σαν τους Gogol Bordello είναι;”. ΟΧΙ, είναι καλύτεροι κιας μην είναι τόσο γνωστοί. Τέλος πάντων με συγχύσατε, μόνο, που το σκεφτήκατε.

Το “Ministry of Kultur”είναι πιο βαρύ και πιο dark από τα γαμάτα “Kultura Diktatura” και “We Came to Take Your Jobs Away”, που επίσης περνούσανμηνύματα, αλλά με πιο “ελαφρύ” ήχο. Μη νομίζετε. Υπάρχει πολύ πράμα απόβαλκανική/gypsy μέσα όσο και punk.Απολαυστικός δίσκος, στον οποίο ξεχωρίζω, αν και δε θέλω, το “Don’t Shoot Me”,ένα αντιπολεμικό τραγούδι με αρχίδια (ο Gino είναι απ’ το Σαραγέβο, οπότεκαταλαβαίνετε).

Αν τους δείτε σε συναυλία θα πάθετε πλάκα. Ρωτήστε όσους έχουνβρεθεί δύο φορές στη Βλάστη Κοζάνης και στα live τους στη Θεσσαλονίκη. Στο πιο πρόσφατο live τουςστο Principal, γνώρισα(μέσω των κονέ του Γιάννη Σημαντήρα) όλα τα παιδιά και αν και δεν έχω γνωρίσειπολλούς μουσικούς, έκαναν εντύπωση με το πόσο απλοί και φιλικοί είναι.

Anyway, πάρτε ένα δείγμα αγάπης. Και μην το σκεφτείτε δεύτερηφορά, αν βρεθείτε κάπου, που παίζουν οι Kultur Shock. Τσακιστείτε και δεν θα χάσετε.

Gino loves you (οι κασίδες και τα μούσια τυχαία)

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 11. The Horrible Crowes - Elsie

2011-12-10T00:08:00.001+02:00

My love, my love you're the sting of the scorpion

Πάντα τα solo projects μελών πετυχημένων groups έχουν τον κίνδυνο στο τέλος ν’αφήσουν μια γεύση “stick to your dayjob”,πράγμα λογικό, όταν κάποιος γίνεται γνωστός για κάτι και πάει να κάνει κάτιάλλο. Αυτό δε σημαίνει όμως, ότι ένα solo project πρέπει να κριθεί σε σύγκριση μετη δουλειά του καλλιτέχνη στη μπάντα. Εδώ, πάντως, ακόμα και να κοιτούσαμε τουςCrowesσε σχέση με τους Gaslight Anthem,των οποίων frontman είναι ο Brian Fallonκαι guitar tech το άλλο μέλος των Crowes, Ian Perkins,δεν θα μπορούσαμε να πούμε κάτι κακό για την προσπάθεια σ’ αυτό το πλαίσιο.

Στο ντεμπούτο τους, η προσοχή πέφτει ξεκάθαρα στα φωνητικάκαι τους στίχους, που ο Fallon μεταφέρει με φοβερό τρόπο, θυμίζοντας πάλι σε αρκετέςπεριπτώσεις τον “The Boss”,ειδικά στο “Ladykiller”θα ορκιζόμουν ότι άκουγα τον Springsteen,στο πιο light μεν, αλλάκαι πάλι. Το “Black Betty& the Moon”ξεχωρίζει άκοπα, νομίζω, αλλά αρέσουν και τα "Sugar" και “Behold the Hurricane”.

«Πάει χάλασα,» είπα στους Walkabouts, σίγουρα χάλασα θα πω τώρα, αλλά η μουσική είναι έτσι.Σε οδηγεί εκεί, που ποτέ δεν φανταζόσουν τον εαυτό σου. (Παρ’όλα αυτά, στη δεκάδα θα επιστρέψει η πιο σκληρή μουσική, λίγο καφρίλα. Cause that’s how I roll).

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 12. The Walkabouts - Travels in the Dustland

2011-12-09T11:30:00.001+02:00

I said keep your friends close, keep your enemies closer
my hand on your throat i can't make it any loosser

Ψέματα δε λέω (πολλά), αλλά ακόμα και να ‘λεγα δεν υπάρχειλόγος για το συγκεκριμένο. Ποτέ δεν ήμουν οπαδός των Walkabouts και για να καταλάβετε, αυτόείναι το πρώτο τους album,που ακούω ολόκληρο. Κι αυτό για εμένα είναι υπέρβαση, αν αναλογιστεί κανείς ότιτο μικρότερο, σε διάρκεια, τραγούδι του “Travels in the Dustland” είναι τετράλεπτοκαι δεν έχω συνηθίσει σε τέτοιες ακροάσεις. Είδα μάλιστα ότι έκαναν έξι χρόνια να βγάλουν album, κι αυτό νομίζω είναι μια πολύ καλή επιστροφή.

Carla Torgerson και Chris Eckman χωρίζουν τα τραγούδια σε βασικά φωνητικά, κάτι που γενικά μ’αρέσει πάρα πολύ σε μπάντες, αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιος απ’ τους δύο μετραβάει περισσότερο. Μόνο τραγούδια ξεχωρίζω, κιαυτά είναι το“The Dustlands”, το “Soul Thief”, το “No Rhyme, No Reason” και το “Long Drive in a Slow Machine”.

Come to think of it, που λένε και χωριό μου, έγραψαγια περισσότερα αγαπημένα κομμάτια σ’ ένα album εδώ παρά σε οποιοδήποτε κάφρικο μέχριστιγμής. Πάει, χάλασα, αλλά είχα υποσχεθεί ουσιαστικά στο #18, ότι σ’ αυτή τη λίστα δενέχει μόνο καφρίλες. Κι εμείς τηρούμε τις υποσχέσεις μας.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 13. Flogging Molly - Speed Of Darkness

2011-12-08T00:03:00.001+02:00

Raise my glass to all before | True friends i have known
Take me to my virgin grave | Beneath the haunting snow

Νέο album γιατους, Irish punks, Flogging Molly. Το “Speed of Darkness”μάλλον λέει πολλά για το ύφος αυτού του δίσκου, που ναι μεν περιλαμβάνειμουσική επηρεασμένη από την παραδοσιακή Ιρλανδική, αλλά δεν είναι μόνο για ναπανηγύρια και μπορεί να μιλήσει και για πιο σκοτεινά πράγματα, που μάλλον ζουντα τελευταία χρόνια στο, οικονομικά χτυπημένο, Detroit.

Και «σκοτεινό» είναι να απολύεται κάποιος μετά από πολλάχρόνια εργασίας από κάποια «κοστούμια», που βλέπουν μόνο νούμερα μπροστά τουςκαι όχι ανθρώπους. Έτσι, λοιπόν ακούγεται το “Revolution”, που προτρέπει στην επανάσταση.Αυτό είναι ένα από τα τραγούδια με πιο punk ήχο, στο album,γιατί γενικά θα έλεγε κανείς ότι για Irish punk, o δίσκος δεν έχει και πολύ μεγάλο ρυθμό, κάτι, που όμως δενείναι απαραίτητα κακό, καθώς βοηθά να ξεκολλήσουμε και από ταμπέλες καιστερεότυπα. Δυστυχώς, το Irish punk δενείναι εύκολα αποδεκτό απ’ όλους, και ίσως έτσι έχουν μπάντες, όπως και οι Flogging Molly, μικρότερη φήμη απ’ όσηκανονικά θα έπρεπε να είχαν.

Το “The Heart Of The Sea”είναι το πρώτο αργό τραγούδι του album, αλλά το καλύτερο κατά τη γνώμη μου είναι το “So Sail On”, που ο ρυθμός και οιστίχοι του, κάνουν μεγαλύτερη τη speed of darkness. (Πολύ) punk ήχο δεν έχουμε, αλλά από attitude καλά κρατάμε ακόμα.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 14. Frank Turner – England Keep My Bones

2011-12-07T00:08:00.001+02:00

Nowwho’d have thought that after all,
something as simple as rock ‘n’ roll wouldsave us all,
now who’d have thought, it was rock ‘n’ roll.

O Frank Turner,είναι Άγγλος καιήταν τραγουδιστής σεpost-hardcore μπάντα, τους Million Dead. Χτες, τον άκουσα να λέει σεσυνέντευξη ότι σταμάτησε γιατί σε κάποια φάση έμπαινε στο tour bus καιδεν μπορούσε ν’ ακούσει άλλο hardcore.Μπούχτισε να το κάνει. Οπότε πήρε μια κιθάρα, απλή και άρχισε να γυρίζει από‘δω κι από ‘κει παίζοντας folk,ενώ όλοι τον έλεγαν τρελό και ότι σε χρόνο dt θα επιστρέψει στο punk.

Αμ, δε. Μάλιστα, έχει φτάσει να κάνει περιοδείες με μεγάλαονόματα, πάντα του χώρου του punk,αλλά αυτός εκεί, στο folk,το πολύ folk-punk σεκάποιες (λίγες) περιστάσεις. Και το κάνει πολύ καλά. Το “England Keep My Bones” είναι το τέταρτο album τουκαι αν είναι κάπως ιδιαίτερο, καθώς μιλά αρκετά για την Αγγλία, τη δική τουΑγγλία, έχει πολύ ξεχωριστά τραγούδια μέσα, με τα οποία μπορεί να συσχετιστεί οκαθένας.

Στο “I Still Believe”, συνεχίζει να πιστεύει, αλλά στο rock ‘n’ roll και όχι στον Θεό, όπως φαίνεται στο“Glory Hallelujah”, όπου τραγουδά με πολύ feelgood διάθεση “There is no God, so clap your handstogether, there is no God, no Heaven and no Hell, there is no God we’re all inthis together…” και το κάνει σχεδόν gospel για το ότι δεν υπάρχει Θεός. Στο“Redemption”, τα πράγματαείναι πολύ πιο αργά και γενικά ο Turner σε όλο το album δίνειδιαπιστευτήρια για το εύρος των ικανοτήτων του.

Brilliantmate!

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 15. Beastie Boys - Hot Sauce Committee Pt. 2

2011-12-06T10:23:00.001+02:00

Yes, here we go again, give you more, nothing lesser
Back on the mic is the anti-depresser

Τι περιμένει κανείς από τους Beastie Boys μετάαπό τόσα χρόνια; Να αποδείξουν κάτι; Δύσκολα. Να μην ξεφτιλιστούν ίσως μόνο καιγκρεμιστούν, όπως αρκετοί άλλοι, στα μάτια των οπαδών τους, έχοντας παίξει τόσοσημαντικό ρόλο στη μουσική τις πρόσφατες δεκαετίες.

Κι εννοείται ότι δεν ξεφτιλίζονται, αλλά κάνουν κι έναν δίσκοπου θ’ απολαύσουν οι παλιοί οπαδοί και θα βοηθήσει να μάθουν γι’ αυτούς οι νέοι.Είμαι σίγουρος ότι θα θελήσουν να μάθουν τι είναι αυτό το old school πράμα,που ακούνε, καθόλου παρόμοιο με τα σημερινά hip-hop, αλλάπολύ καλύτερο κατά την ταπεινή μου και μάλιστα από κάποιους, που το κάνουν χρόνιατώρα: “Oh my god,look at me, grandpa been rappin’ since ‘83”.

Νομίζω ότι το έβγαλαν αβίαστα, αλλά όχι πρόχειρα, το album. Χωρίς να το επιδιώκουν,έβγαλαν ένα album Beastie Boys.Κι αυτό, μετράει. Να ξέρει ο κόσμος ότι ακόμα υπάρχουν αυτοί, όχι μόνο θεωρητικάκαι μπορούν να κάνουν αυτό, που έκαναν τόσα χρόνια το ίδιο καλά.

Δε θα λινκάρω τίποτα γι' αυτό το album, παρά μόνο θα βάλω το επικό, παρακάτω, video:

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 16. Smokey Bastard – Tales from the wasteland

2011-12-05T00:04:00.001+02:00

And the ghost of this town will shadow us wherever we may go
Oh this wasteland, this wasteland is a home

Πρώτη μου επαφή με τους Smokey Bastard από το Reading, επταμελή μπάντα, που παίζει folk punk και το παίζει καλά, αλλά δεύτερο album για τους ίδιους. Σαφείς οι επιρροές από μεγάλα ονόματα του χώρου του celtic punk, και όχι μόνο, στοτέλος, όμως, δίνουν το δικό τους χαρακτήρα στα τραγούδια, με την «πειρατική» φωνή και γενικά την τρέλα και το χιούμορ σε αρκετά απ' αυτά. Εκτός από παλαβοί είναι και μουσικά συμπαγείς.

Φαντάζομαι στα live τους, να τραγουδούν μαζί με το κοινόόλοι σουρωμένοι, και να μην θυμούνται την άλλη μέρα πόσο καλά πέρασαν. Αυτό,που με έκανε να τους βάλω στη λίστα ήταν το πόσο διασκεδαστικό ήταν το album, αν και θα μπορούσε ναυπάρχει μια μεγαλύτερη ισορροπία στα τραγούδια (έχουν από σαραντακάτιδευτερόλεπτα μέχρι πεντεκάτι λεπτά). Αυτό, φυσικά, θα αφαιρούσε την μούρλα, πουβάζουν στα τραγούδια και το πάθος με το οποίο κάνουν αυτό, που κάνουν, οπότε καλύτερα να το κρατήσουν έτσι.

Τα “Wasteland”, “My Son John”, “Yuppie Dracula”και “Aspirations, I Have Some”ξεχωρίζουν. Μακάρι να συνεχίσουν νε διασκεδάζουν αυτό, που κάνουν και να«διαλύσουν» κι άλλα γνωστά τραγούδια, όπως το “Mamma Mia” των ΑΒΒΑ.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 17. Mariachi El Bronx - II

2011-12-04T01:17:00.001+02:00

Como te llamas? Como te llamas?
I swear I've seen you in my dreams

Οι Mariachi El Bronx παίζουν mariachi και είναι το alter ego των The Bronx,οι οποίοι παίζουν hardcore.Κρατάμε το mariachi-self τουςγιατί αυτό, άλλωστε, είναι ενεργό δισκογραφικά τα δύο τελευταία χρόνια. Φόρεσανκαι τα απαραίτητα (ίδια όλοι) κοστούμια με τα καπέλα και τα σχετικά καιαποφάσισαν ένα διαλειμματάκι από το punk για χάρη του mariachi.

Τι τύχη να έχουν οι πάνκηδες, που ξεφεύγουν από τα γρήγορατρίχορδα τραγούδια σε κάτι τέτοιο; Ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ mariachi,όπως εγώ, με εξαίρεση κάποιες ταινίες, θα κάτσεις και θα τ΄ ακούσεις χωρίς ναπεις ότι κάποιος σε καταράστηκε και τιμωρείσαι για κάτι, που δεν ξέρεις. Καιδεν το έκαναν μόνο μια φορά, αλλά δύο. Και τα 44 λεπτά της δεύτερης περνούνπολύ άνετα, πιστέψτε με.

Το “48 Roses”,“Revolution Girls”και “Norteño Lights” ξεχωρίζουν, κι ας πιστεύειςότι όλα τα τραγούδια mariachi είναι ίδια.

Νομίζω ότι θέλω κι άλλα alter egos.

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 18. Cerebral Ballzy - Cerebral Ballzy

2011-12-03T01:27:00.001+02:00

Catch me, if you can. Don't think you stand a chance
On the run, on the run, i'll be gone when i'm done

Ξεκινάς βλέποντας το ηλίθιο όνομά τους και λες «πάει, πώς τηνκατάντησαν τη blogovision;»,αλλά κι εσύ μην ψάχνεις για βάθος και συμβολή στην εξέλιξη της τέχνης σε όλα. Ταπέντε παλικάρια από το Μπρούκλιν παίζουν hardcore punk. Ναι, hardcore punk. Αυτό δεν είναι της δεκαετίαςτου ’80, που έπαιζαν οι Minor Threat, Black Flag,Bad Brains, στην αρχή οι Bad Religion κ.ο.κ.;Ναι αυτό.

Πολλοί, που τότε κατέκριναν όσους έβλεπαν αρνητικά κάτικαινούργιο, και κατ’ επέκταση αυτή τη σκηνή, τώρα μπορεί ν’ αποκαλούν τους συγκεκριμένουςποζεράδες, που το "παίζουν" και δεν είναι true punks. Τα γράφω κανονικά αυτά, γιατί τα μαλακισμένα το παίζουν καλά αυτό, που παίζουν. Και το εξώφυλλο και η διάρκεια των τραγουδιών και ορισμένοι στίχοι είναι "μέσα". Ακόμακι αν το "παίζουν", το "παίζουν" καλά. Δεν μιλούν για πολλά σοβαρά, αλλά εντάξει, ας συμβιβαστούμε και με κάτι. Όσοι θυμούνται να γουστάρουν έστω και μίαστιγμή, παλιό hardcore punk θα περάσουν καλά τα 19, και κάτι ψιλά, λεπτά των 12 τραγουδιών.

Είπαμε μην ψάχνετε για «βάθος». Πάρτε τίτλους και βγάλτεσυμπέρασμα. “Junky For Her”, “DrugMyself Dumb”, “Puke Song”, “Sk8 All Day”. Α! αντί να βάλουν το όνομά τουςσε τίτλο, το ονόμασαν “Anthem”,αλλά σχεδόν μόνο το όνομά τους λένε στο τραγούδι. Υπάρχει, φυσικά, και το "On the Run", που λέει για το πόσο θέλουν να τους τιμωρήσουν, να τους περιορίσουν κτλ. Κάτι είναι κι αυτό.

Κάθε γενιά έχει δικαίωμα, για να μην πω ότιεπιβάλλεται, να προσπαθήσει να κάνει κάτι, που έκαναν θρύλοι της εκάστοτε σκηνής. Αν τα καταφέρει ή όχι είναι άλλο θέμα. Αλλιώςδεν πάμε μπροστά.

Μην ανησυχείτε, θα γίνω... άνθρωπος σε αρκετές θέσεις της εικοσάδας.Δεν έχει μόνο καφρίλες εδώ (νομίζω).

Previously on blogovision 2011:

#blogovision 2011: 19. Red Fang - Murder the Mountains

2011-12-02T01:38:00.001+02:00

Momma's not okay,
she lights a candle for every day that you're away

Sludge metal από τους Red Fang,που η αλήθεια είναι ότι στο δεύτερό τους album έχουν λιγότερα στοιχεία hardcore punk στημουσική τους, πηγαίνοντας λίγο πιο southern και stoner καιεπομένως με πιο αργό τέμπο. Δεν χαλάει και κανέναν αυτό, φυσικά, ή τουλάχιστονδεν πρέπει να χαλάει κανέναν, γιατί το αποτέλεσμα είναι βαρύ και απολαυστικό.

Επίσης, οι Red Fang συνεχίζουν να βγάζουν video clips, όπου διαλύουν τα πάντα, πίνοντας μπύρα (fuck yeah) και στο ενδιάμεσοπαίζουν μέσα σ’ ένα δωμάτιο το τραγούδι. Μετά το “Prehistoric Dog” του πρώτου τους album έρχεταικάτι παρόμοιο και για το “Wires”του “Murder the Mountains”,τίτλος, που υποθέτω σού ‘ρχεται μετά από πού μπύρα όταν σε στραβοκοιτάξουν λίγοτα βουνά και θες να τα σκοτώσεις. Προσωπικά, εκτός του "Wires", ξεχωρίζω και τα "Dirt Wizard" και "Painted Parade".

Previously on blogovision 2011: